donderdag 3 september 2015

Het nieuwe klasvriendje Stampertje

Mijn liefde voor de verhalen van Annie MG Schmidt is groot.
Ik las, lees en blijf lezen en voorlezen. 
En elke keer blijven ze hip en actueel.

In mijn klas lees ik standaard Pluk van de Petteflet helemaal door.
Onze nieuwe klasvriend heeft wat te maken met dat verhaal.
Uit de restjesbak haalde ik blauwe gabardine en een rest stugge blauwe gordijnstof. 
Uit een kringloopwinkel laken maakte ik de handjes en het gezichtje.
De haren zijn de restjes van een pelsjasje dat ik ooit maakte.
Het gezichtje tekende ik, traceerde en liet de silhouette uitsnijden.



Zoals je kan zien is het niet alleen een echte lappenpop uit lappen, 
ik maakte geen aparte armen en benen.
Ik maakte een voorkant en een achterkant en naaide die samen. De zijkant van één been liet ik open en naaide ik nadien met de hand dicht.
Het voordeel van deze werkwijze is dat de pop beter kan rechtstaan.


 De oortjes vulde ik niet op.
Ze zijn plat, maar kunnen lekker wapperen.


Stampertje kreeg een heus bed en een dekentje.


Elke avond stoppen de kinderen hem onder. 
Vandaag was de eerste dag in de klas en Stampertje kreeg al heel veel nachtzoenen.







dinsdag 1 september 2015

de eerste

Die ochtend ging de wekker als vanouds te keer. Ik had welgeteld drie seconden nodig om te beseffen dat het voor mij was. Hup, er uit, brooddozen vullen en proper gewassen kindjes naar school sturen. 
Uitslapen wordt weer voorbehouden voor weekends, enter huiswerk en hobby's.
Maar hey, de emokip in mij is relax.
Geen tranen bij het uitzwaaien van de meisjes.
Gewoon trots omdat ze al zo flink groot zijn. Een dikke knuffel bij afscheid en de woordjes 'wees voorzichtig'.

Ik merk aan de snoetjes dat het einde van deze reeks in zicht komt en zelfs daar blijf ik kalm onder. Ik mag hopelijk nog één keer foto's maken volgend jaar. Middelbare schoolkinderen willen dat niet meer. Voor alles is er een tijd van komen en gaan.



2015
vijfde leerjaar




vierde leerjaar




derde leerjaar





tweede leerjaar




eerste leerjaar





maandag 31 augustus 2015

Ready set play!


Ik vond bij Veritas een grijze sweaterstof met subtiele glitters.
Hoe graag ik ook liefelijke jurkjes zou maken voor de eerste schooldag,
mijn meisjes gaan naar het vijfde leerjaar.
Daar passen beter coole sweaters bij.



In de Ottobre 4/2015 vond ik het patroon dat ik zocht. 
Een wijde trui met raglanmouwen.
Ik maakte de 146 voor mijn meisjes met precies die lengte.


De silhouette cameo sneed voor mij letters uit en een tennisbal.

Een sportieve outfit, klaar voor een nieuw schooljaar.


Voor Mona gebruikte ik flexfolie om een draagbaar spiekbriefje te maken.
Het vijfde leerjaar, dat is met Frans en zo.


Liggen de outfits voor jullie schoolgaande jeugd al klaar?


vrijdag 28 augustus 2015

Zachte mama

Ik ben mama. Bijna tien jaar, maar eigenlijk al langer.
Zorg dragen voor anderen zit in mijn genen en in mijn bloed. Mijn 'zorgen' heeft niets te maken met zichtbare medische verwondingen, maar met de pijntjes die van binnen zitten. 
Ik ben geboren met een sensor, een radar die pijn en emoties bij anderen detecteert. Ik worstel dus niet alleen met mijn eigen gevoelens, maar ook met die van anderen. 
Toen ik bijna tien jaar geleden ineens mama werd van twee baby's, kreeg mijn hart het zwaar te verduren. Baby's huilen, de mijne zeker en vast. Ook 's nachts. Uren aan een stuk. Ontroostbaar waren we met ons drie. Onze sterke papa hield het schip recht.
We hadden onze goede dagen, en o wee als iemand durfde zeggen dat ik beter hulp zou zoeken om alles bol te werken. Ik was de mama die alles wel zelf kon. Ik werd opstandig van (oudere) vrouwen die me medelijdend aankeken.
Een maand hield ik het vol en toen ging het de eerste keer mis. Mijn lijf was op, moe, uitgeput. 
Mijn geest ook. Toen al merkte ik dat één van mijn baby's net als ik een radar had. Ze probeerde me te troosten, een maand oud, door met haar handje tegen mijn wang te strelen en mijn ogen te lezen.
Opmerkelijk. 

Ik gaf niet op, hield het hoofd recht, ging moedig weer werken na drie maanden 'bevallingsverlof'.
We bouwden ons huis, gingen beiden uit werken en wisselden de nachtshifts om overdag op onze benen te kunnen blijven rechtstaan. 
Het lukte, we spartelden door het eerste jaar, verhuisden naar een nieuw huis en toen kwam mijn klap. Het werd zwart. Donkerzwart.
Ik dacht, naïef, dat er wel iemand zou opmerken hoe het met mij gesteld was. 
Helaas, ik voelde me ontzettend eenzaam. 
Ik durfde niet te zeggen hoe diep ik zat. Hoeveel pijn de dagen me deden.
Aan mijn liefde voor mijn gezin twijfelde ik nooit.
Maar hoe kon ik dit blijven volhouden.
Ik leg de lat hoog, jawel.
Ik kan niet anders. Ik verwacht veel van het leven. Elke dag komt maar één keer voorbij.
Ik wil ze niet verspelen en er alles uithalen.
Ik maakte duizenden foto's van onze dagen, weken, jaren. 
Om later eens naar terug te kijken en hopelijk te bedenken dat het allemaal wel meeviel.

We besloten dat ik minder uren buitenshuis zou gaan werken. Meer tijd zou maken voor ons gezin.
Ik vond het verdorie zo lastig om alles zo goed te doen als ik het wou.
Doodmoe aan elk eind van de dag. Soms zelfs al aan het begin. 
Het helpt niet. Zeggen tegen jezelf dat je de lat dan maar lager moet leggen.
Dat kan ik niet. 
Al tien jaar probeer ik te jongleren met tijd en ondertussen balanceer ik op de fragiele lijn van evenwicht. Ik val er regelmatig af. En dan bots ik met mijn neus tegen mijn spiegelbeeld. Dan luister ik naar het stemmetje in mijn hoofd dat me te vergeefs probeert te leren NEEN zeggen.
Ik leer het mijn dochters die misschien ook ooit mama worden. Mama's zijn ook mensen en ze mogen vooral zichzelf niet verliezen.

Vandaag luister ik naar dat stemmetje, sluit me op en lees.


Oordeel niet, veroordeel niet, maar knuffel en luister.
We zijn met velen!

dinsdag 25 augustus 2015

Milkchocolategirl


Bij het verwerken van dit stofje kreeg ik zin in chocolade.
Het komt door de kleurtjes, denk ik.
Er kwam ook een liedje zingen in mijn hoofd. 
Ik ging boodschappen doen en bracht een lat mee.
Maar raad eens wie er mee aan de haal ging?


De stof is er eentje van vorig jaar bij Mon Depot en komt uit de collectie van Anne Kurris.
Geen gewoon katoen, maar iets met wat glans en intense kleuren.
Een prima winterstofje.


Ik knipte een jurk met blinde rits en lange mouw uit SVDHZ2, 
maar knipte op het laatste moment de mouwen korter.
Ik voerde volledig in bruin katoen.
De mouwtjes komen nog beter uit met het omgeklapte stukje.



Voor de rok gebruikte ik twee keer de stofbreedte en ik ging niet helemaal zuiver te werk.
Ik wou midden voor een plat stuk en daarnaast plooien. 
Die kwamen er op het gevoel. Niet met de lat.


Achteraan zitten ongeveer dezelfde plooien. :-)



Door de hoeveelheid stof is er net voldoende zwier.


Ik maakte van de laatste restjes een lint.



En toen was de lat al bijna op.
Sjonge.



zondag 23 augustus 2015

Aymara winter 2015-2016

Net als Laurence beperk ik mijn koopdrang deze winter.
Emma en Mona groeiden een eindje deze zomer en ze passen in bijna niets meer van vorige winter.
Er zit dus wel ruimte in de kast.

Ik ging de uitdaging aan om met zo weinig mogelijk gekochte kleertjes een helemaal nieuwe garderobe x2 samen te stellen. Dat lukt aardig! 

Maar ik spaar wel voor enkele mooie stukken.
Ik voel een enorme nood aan deze sjaal en muts kriebelen.
Ik denk ook dat Emma geweldig zal staan met de bolletjestrui.


Voor Mona denk ik aan een basic trui in een mooi kleurtje.
En waarschijnlijk ook weer een t-shirt. De kwaliteit is zo super.




En dit is geen gesponsord bericht.
Gewoon eentje uit liefde voor het merk.




zaterdag 22 augustus 2015

Pandalove


De stoffen van Andrea Lauren kunnen ons erg bekoren.
Deze blauwe sweatertricot lag al een poos op een project te wachten.

Omdat Mona wel houdt van zacht en warm, maakte ik voor haar een vestje met rits en kap en berenzachte fleece binnenin.



Op de rug tekende ik het patroon een stuk langer. Met een boog.


Onder het vestje draagt Mona een simpel zwart(oeps) wit t-shirt dat we pimpten met flexfolie.
Ik traceerde de tekening van de trui en streek die op een gekocht t-shirt.
Ook al is ze er mega fan van, het sippe gezichtje komt door de jeuk na een muggenaanval.



Het jasje kreeg een ophanglusje.


Om de rits netjes te kunnen naaien, streek ik een reep vlieseline op de rand.



Het patroon vond ik in Ottobre en is werkelijk hetzelfde als dat van de jas van het vorige blogbericht.
Enkel de jaslengte paste ik aan.



vrijdag 21 augustus 2015

Dragen zal ze 'm.

Er was een plan,
een plan om een jas te maken van gekookte wol.
Omdat Emma's mantel van vorig jaar, de gele uit het boek, na een hele winter dragen nog geen extra pluisjes vertoont en lekker warm bleek.

Ik kreeg toestemming van de meiden om de jas te maken, maar hield rekening met hun wensen.
Emma wou een kap. 
Ik wou zelf een jas met raglanmouwen maken.
Dus ik ging op zoek naar een patroon.
Ik vond een sweater in Ottobre en ik dacht: ik teken een maat groter en dat komt wel goed.
(fout één)
Ik wou de jas ook extra warm maken door te voeren met dikke gewatteerde voering.
(fout twee)
Het komt er op neer dat de jas bijna in elkaar zat, gepast werd en veeeeeeeeel te nipt zat. 
Emma's ranke armen pasten maar net in de mouwen. En ze droeg een zomertopje. Niet eens een wintertrui.

Ik probeerde me over mijn frustratie te zetten en tornde de hele jas weer los.
Behalve de kap.

Ik tekende de mouwen opnieuw, maar deze keer een heel stuk breder. 
Ik knipte ze uit de laatste rest wolvilt en naaide opnieuw.
Emma kwam passen en vloek, sakker, gil en rode wangen.
Zelfde probleem.

Nadat de jas een paar dagen onaf in een hoekje lag te liggen, bedacht ik dat het stom van me was om twee keer dezelfde fout te maken. De voering die ik gebruikte was zo dik als ons dekbed. Ik kon het mouwprobleem oplossen door dunnere voering te gebruiken.
AHA

Jas lostornen. Zuchten, draadjes lospulken en moed verzamelen.
Nog een keer diep zuchten bij het opmerken dat er in mijn resten dunnere gewatteerde voering maar genoeg was om elke mouw in een andere kleur te doen.
(Maar wie let nu op een roze en een grijze mouw aan de binnenkant.)

De jas werd opnieuw in elkaar genaaid en gepast. En goedgekeurd!

Enkel. De knopen die ik dacht te maken. Dat zou wel nipt worden.

AAAAARGH

Ik tornde nog een keer los tussen voering en voorpand en stikte er een lap tussen met een deelbare rits.
Opgelost, maar niet mooi.

Gelukkig had ik nog twee knopen voor een houtje touwtje sluiting liggen.
Uit de fout geknipte mouwen sneed ik vormpjes om de leren koordjes tegen te houden.

En toen was de jas af.


Wie zich door deze tekst worstelde, is een held.
Ik word een beetje 'mottig' bij het herlezen.

Kind, je zal hem dragen, de jas.




















O ja, het t-shirt van Emma kochten we bij Hema, de print maakten we met de cameo en flexfolie.
Ik kreeg het idee na het zien van de Deense serie Rita, aflevering drie.



De grijze en de roze mouw :-)





Wolvilt, Stoffen Van Leuven
Pelsje, op de rol bij Veritas
Rits en knopen Veritas

En om het blooperverhaal helemaal af te maken. Toen ik klaar was met deze jas vond ik in het boek Remi & Cosette een jasje met raglanmouwen én kap.